که به سوگ این سرزمین تمامت خود را گریستی
جسم بیجان نیستی
که جان ناب بی جسمی
فراشده تا ستون های بامدادان
وآن آتش ناب
که نشان زندگی و شرف دراین شب هاست
نه میتوان ترا سرود
که خود اینک سرود بی مرگ مردمی
و نه میتوان ترا گریست
که به سوگ این سرزمین تمامت خود را گریستی
برکوهساران کدام ایلام
ماه نیمه شب ترا می افشاند
و درهرخانه
زیباترین مادران سرزمین ما
گاهواره ها را به گل سرخ می آراید
و زاد روز ترا انتظار میکشد
17 فوریه 2006