محسن صادقی نیا

 

پاسخی به نوشته های
سایه سیرجانی و احمد نظری
دررابطه با مقاله راه حل سوم

 

مقاله ای آقای بیژن  نیابتی نوشته اند به نام راه حل سوم و برداشت های خودشان را به عنوان یک مفسرسیاسی بیان کرده اند. کاری که درهمه دنیا ی متمدن تحلیل گران سیاسی میکنند ودررابطه با موضع گیریهای سیاسی دولت ها و گروه های اپوزیسیون پیش بینی ها و نظرات خودشان را میدهند. اما به طورمعمول در جوامع متمدن این تفسیر ها را که گاها هم ممکن است  اختلافات زیادی داشته باشد و اساسا دو تفسیر از دو مفسر 180 درجه با هم متفاوت باشد را به عنوان موضع گیری و اطلاعیه آن دولت و یا آن گروه اپوزیسیون  به حساب نمی آورند و توی بوق و کرنای تبلیغاتی خودشان نمی کنند. بلکه آدم های متمدن مثل آدم می آیند و میگویند که اینها تحلیل است و نه واقعیت. اما چیزی که در میان ایرانیان بخصوص ایرانیان خارجه نشین و پشت کامپیوتر نشین یک عادت دیرینه شده  است و بصورت یک دکترین درآمده است این است که می نشینند و می نشینند درانتظار البته درسنگر دیدگاه سیاسی خودشان تا حرفی از جایی و تفسیری از نقطه ای بیرون بیاید و بعد با سرعت صوت  قلم را برکاغذ ویا موس را برمانتیور بفشارند و داد وهوار وفریاد  که آی آی دیدی که آنچه  ما می گفتیم همان شد و فقط منتظر بودیم و این کمدی درام همچنان دراینترنت و سایت های ایرانی ادامه دارد . تا بی نهایت . و مهمتر از همه اینکه درد روشنفکر ایرانی و به اصطلاح نویسند ه و تحلیل گر این است که برخلاف روشنفکر جهان متمدن نه دلیل دارد نه مآخد وسند و آنچه روی کاغذ و یاکامپیوترش می نویسد غیر از خودش و ذهن خودش اساسا ما خذ و منبع دیگری ندارد و درحقیقت  نیازی هم  نمی بیند که فاکت و سند و دلیل و مدرک هم درتائید حرف ها ی خودش بیاورد و آنها را مستدل کند. بیشترین چیز ی هم که میداند البته فحش های سیاسی چپ و راست است که به یمن  فرهنگ و زبان چند هزار ساله ایرانی بسیار هم پربار و متنوع است...

مقاله آقای نیابتی دیروز درسایت دیدگاه زده شد و بسرعت نور سه تا جواب مختلف گرفت و همه  هم فی الفور از ظن خود تحلیل جدیدی به آن اضافه کرد و همچون نان ببری صبح  آنرا به تنور دیدگاه چسباندند. همه هم خوش و خرم و راضی که وظایف انقلابی خودشان را درقبال معضل خلق تحت ستم  ایرا ن انجام داده اند و دمار از روزگار مجاهدین کافر منافق مارکسیست توتالیتر  آمریکایی درآورده اند. اول از همه نقد جهانشمول خانم سایه سیرجانی را ملاحظه کردم که با لشگر های یسار و یمین اش دردروازه تهران ایستاده است که جلوی آمدن مجاهدین را بگیرد و بعد هم چشممان  به جمال مقاله آقای احمد نظری افتاد که او هم دمبک د ستک زنان خودش را به صف رسانده که این واقعه شیرین را هرچه زودتر به خودش و دوستانش تبریک بگوید که دیدید می گفتم اینهم سند ش. آقای نیابتی هم گفت که بله آمریکا میخواهد با مجاهدین به تهران بیاید. این همه هیاهو سریک مقاله یک فرد مستقل که نه مجاهد است و نه درارتش مجاهدین است که بداند تاکتیک ها و برنامه های آنها چیست جز اینکه آدم را متاسف و شرمنده کند که فی الواقع روشنفکران خارجه نشین ما کجای کارند و از آنهمه دموکراسی و تمدن و تحمل  که دادش را میزنند چه میزان آموخته اند  چه چیز بیشتری را میشود انتظار داشت.

جطوراست که وقتی یک نویسنده چپ آمریکایی میخواهد یک مقاله راجع به یک گروه اپوزیسیون در آمریکای لاتین بنویسد همه خطرات ار به جان میخرد . بلند میشود میرود مکزیک یا پرو یا کلمبیا و جان خودش را هم به خطر می آندازد و پیه دستگیری و ربوده شدن و مردن را به خودش می مالد تا بتواند چیزی را بنویسد که مستند باشد و حداقل از حقیقت چیز ی درخود داشته باشد ولی نویسند ه ایرانی یک قدم از کامپیوترش دورنمیشود د و خودش راهم فیلسوف و عالم دهر میداند. مجاهدین آمده اند گفته اند برای سرنگونی رژیم ضد بشری آخوندی که یک تهدید جهانی شده است  و به ته خط خود رسیده است جز سرنگونی گریزی نیست و بارها تاکید کرده اند ( توسط رهبری خود ) که با هرنوع حمله نظامی از یک کشور خارجی برای انداختن این رژیم مخالفند و آن را رد می کنند و برای آزادی ایران ، دنیا باید تنها دست از حمایت رژیم فاشیستی مذهبی حاکم برآن بردارد و دست مردم و اپوزیسیون متشکل انرا بازبگذارد که با هرطریقی که خودشان میخواهند این رژیم را بیندازند به زبان ساده . یعنی اینکه  اپوزیسیونی را که خلع سلاح کرده اند و پایش را بسته اند و امکان تحرک و فعالیت هایش را درهمه جا گرفته اند . این اپوزیسیون را که در24 سال گذشته یک سره درحال جنگ با این حکومت بوده است رها کنند. از لیست تروریستی بیرونش بیاورند و بگذارند که فعالیت آزادانه اش را مثل هر مقاومت ضد فاشیستی و ضد دیکتاتوری دیگری درجهان داشته باشد. تا بتواند همه امکانات خودش را هرچه که هست (سیاسی یا نظامی ) بکار بگیرد درجهت سرنگونی این رژیم . این چیزی است که مجاهدین می گویند . اولین حرف آنها این است مخالف جنگ هستند و هیچ نوع کمک یک کشور خارجی را برای برقراری آزادی و دموکراسی و یک حکومت سکولار مردمی نمی خواهند و نمی پذیرند بلکه فقط آنچه را که متعلق به خود آنها بوده است به آنها پس بدهند و جلوی فعالیت های آنها را هم سد نکنند. آیا این موضع گیری و این خواست معنایش این است که آنها میخواهند با هواپیما های آمریکایی به تهران بروند.؟ راستش از چنان حرفی چنین نتیجه گیری کردن بسیار عجیب است . و عجیب تر از آنهم این است که کسی نتیجه بگیرد که اینها به مردم ایران بها نمی

دهند. وقتی سازمانی میگوید که برای سرنگونی یک رژیم نیازی به دخالت خارجی نیست لابد معنایش این است که مردم ایران خودشان این میزان توانایی دارند که اینکار را بکنند و با تکیه برهمین مردم است که این تحلیل را دارد .

و حالا اگر کسی از این حرف برداشت میکند که آنها به مردم بهایی نمی دهند باید درفهم شنونده شک کرد یا گوینده ؟ و آنکه می آید راه حل سوم را که سوم بودنش اساسا به این منظور است که  راه حل اول ( مماشات با رژیم ) نیست و دوم نیست ( حمله و جنگ خارجی) بلکه سوم است و ازطریق مردم ایران و اپوزیسیون  می آید به معنای حمله هواپیما های آمریکایی میگیرد و شروع می کند از بدی های آمریکا و امپریالیسم  و جنگ بگوید( برای کسانی که خودشان بیشترین قربانیان این حملات بوده اند) آیا خنده دار و تاسف آورنیست. آیا به نظر نمی رسد که نویسند و یا تحلیل گر یا روشنفکر ایرانی قبل از هرچیز باید برود کلاس نویسندگی وروزنامه نویسی و سواد و فهم کلمات و واژه های سیاسی را بیاموزد و بعد دست به قلم و موس و کی بورد بزند

محسن صادقی نیا

mohsen_sadeghi2004@hotmail.com