علی اصغر بهروزيان

يا ابو عمار اهلا بيک

امشب خورشيد درخشان آسمان غبار آلود فلسطين که بيش از چهل سال بيدريغ بر ملتی ستمديده، گمای عشق و اميد می باريد، برای هميشه خاموش شد.

پدر،  ياور و  قهرمان خلق فلسطين که با پايداری و پاکبازی اش سمبل توده های خاورميانه و سرمشق انقلابيون جهان بود، ديگر در ميان ما نيست.

ابو عمار تا آخرين لحظات عمرش عاشقانه بر عاشقان آزادی بوسه می فرستاد و انگشتانش را به نشانه پيروزی بالا می برد. و دشمنانش تا دم آخر همچنان او را آماج کينه و نفرت خود قرار دادند.

براستی ابو عمار که بود؟

محمد عبدل رئوف القدوه الحسينی در اوت 1929 در دامان خانواده مهاجر خود که از فلسطين که آن روزها در چنگال پليد استعمار کهنه { انگليس} گرفتار بود،در قاهره به دنيا آمد. وی فرزند پنجم خانواده ای شش نفره بود. مادرش را در چهار سالگی از دست داد...

پدر، او و برادرش فتحی را به بيت المقدس ( اورشليم)، نزد عمويشان فرستاد. به گفته برادرش ، ياسر از شش سالگی همچون يک فرمانده با صلابت رفتار می کرد، و او ( فتحی) را به هدف گرفتن سربازان اشغالگر انگليسی ترغيب می کرد. فتحی میگويد: " تا آنجا که به خاطر می آورم او هميشه عاشقانه  از آرمان آزادی فلسطين حرف میزد".

در سال 1950، آنگاه که در دانشگاه قاهره  درس می خواند، ياران خود را در اولين اتحاديه دانشجويان فلسطينی سازماندهی کرد، او در يک اقدام سمبليک دادخواستی را که با خون دانشجويان فلسطينی امضا شده بود را به نخست وزير مصر فرستاد. روزنامه الاحرام در صفحه 8 خود به تفصيل گزارش آن دادخواست را منعکس نمود.

در دوران دانشجويی ياسر جوان به مطالعات گسترده ای د ر رابطه با ايدئولوژی های گوناگون دست زد، اما هميشه به آرمان خود  " آزادی فلسطين" بيش از هر چيز اهميت می داد. وی مدتی عضو گروه اخوان المسلمين شد، و سپس چندی هوادار کمونيسم بود. اولين پيروزی بين المللی اش را در سال 1956 با شرکت در کنفرانس جهانی دانشجويان در پراگ به دست آورد.

در اواخر دهه 19950 به عنوان مهندس راه و ساخنمان به کويت رفت ولی تمامی وقت خود را به سازماندهی زنان و مردانی که دل در گرو آزادی فلسطين اشغال شده داشتند، اختصاص داد. بعد ها سازمانی که وی  پايه گزاری کرد با نام " الفتح" شروع به کار کرد.

سازمان الفتح کماکان يکی از اصلی ترين سازمان هايی است که در زير چتر سازمان آزاديبخش فلسطين به کار خود ادامه می دهد.

خالد الوزير روزنامه نگاری  که بعد ها به نام ابوجهاد شناخته شد، بهترين دوست و همرزم ابو عمار بود، وی در مورد چگونگی شکل گيری مبارزات رهايی بخش فلسطين نوشت: " ابوعمار و من به اين نتيجه رسيديم که دولت های عرب توان بازپس گيری سرزمين های اشغالی را به زور سلاح ندارند، و ما هستيم که بايد سرنوشت مبارز مردم فلسطين را بعهده بگيريم".

در اواخر دهه 1950 آزادی فلسطين در حد حرف مانده بود. تا آنکه  ابوعمار و يارانش با انتشار  خبرنامه ای به نام "فلسطين ما" و پخش آن در ميان پناهندگان فلسطينی در سراسر خاورميانه  مردم را به دست زدن به مبارزه مسلحانه ترغيب کردند.

سازمان الفتح در اواخر سال 1964 با ارتشی متشکل از 26 رزمنده و مشتی سلاح زنگ زده  در شمال اردن اعلام موجوديت نمود. در آن زمان کسی آنها را چندان جدی نگرفت ام همان تعداد اندک جمال عبدل الناصر قدرتمندترين رهبر جهان عرب، که می خواست جنبش آزادی فلسطين را در کنترل خود داشته باشد، را غافلگير کردند.

عليرغم مخالفت های عبدل ناصر سازمان آزاديبخش فلسطين اولين عمليات خود را در آستانه سال 1964 با حمله به کانالی که از دريای جليلی به اسراييل آب می برد، آغاز کردند. اين عمليات موفقيت چندانی به دست نياورد و رزمندگان پيش از ورود به سرزمين های اشغال شده به دست نيروهای لبنانی دستگير شدند.

اما ابو عمار با صدور بيانيه ای آغاز مبارزه ای بی امان را بشارت داد. وی در اين بيانيه نوشت: " بگذار امپريااليست ها و صهيونيست ها بدانند که مردم فلسطين هنوز در صحنه نبرد هستند و هرگز از بين نخواهند رفت."

دو هفته بعد از صدور اين بيانيه يکی از چريک هايی که پس از انجام عملياتی پيروزمند بازمی گشت به وسيله سربازان اردنی هدف قرار گرفت و به شهادت رسيد.

شکست اعراب در سال 1967 راه را برای عرفات و گسترش مبارزات مردم فلسطين گشود. پس از آنکه اسراييل  کرانه غربی را اشغال کرد، ابو عمار مخفيانه به منطقه رفت و هسته های مقاومت را در بخش شمالی منطقه ايجاد نمود.

ابوعمار بذر مقاومت را در دهکده ای کوچک و کوهستانی به نام قباطيه ، در نزديکی شهرک غبار آلود "جنين" پاشيد و از آنجا بود که افراد بسياری به جنبش انقلابی خلق فلسطين پيوستند و تحت فرماندهی ابوعمار به اردوگاه های آموزشی جنبش آزاديبخش فلسطين در سوريه روانه شدند .

عرفات در اين دوران نام مستعار ال خطيار ( پيرمرد) بر خود نهاد، نامی که هنوز هم بين مردم فلسطين شهرت دارد.

در ماه مارس 1968 رزمندگن فلسطينی که در اردوگاهی در شهر مرزی کرامه به سر می بردند در نبردی نابرابر ضربه های بسيار سنگينی به نيروهای اشغالگر وارد نمودند اين نبرد نابرابر هرچند که تلفات زيادی برای فلسطينی ها در بر داشت ولی پيروزی معنوی بزرگی برای سازمان آزاديبخش فلسطين بود. از آن مقطع به بعد نگاه جهانيان به جنبش قهرمانانه مردم فلسطين دوخته شد و آزمندان دريافتند که با يک نيروی بسيار جدی و شکست ناپذطر روبرو هستند.

ابوعمار هميشه با عملياتی که در آن جان مردم بيگناه به خطر می افتاد مخالفت می کرد.

در سال 1970 ابوعمار با هشياری انقلابی  شيوه ديپلماسی را در پيش گرفت و بلاخره در سال 1974 به  نشست سازمان ملل متحد دعوت شد و در آنجا با سلاحی  بر کمر  و سخنانی آتشبار که از جانش مايه می گرفت،  توجه جهانيان را به مشکلات مردم فلسطين جلب کرد.

ابو عمار بارها مورد سوء قصد قرار گرفت و هر بار جان سالم به در برد. وی هرگز سر تسليم نداشت و هيچگاه از ياری انقلابيون جهان دست برنداشت.

 

آخوند ها و ابوعمار

ابو عمار چند ماه پس از انقلاب به غارت رفته مردم ايران، به ميهن ما آمد تا در شادی ايرانيان سهيم شود، اما خمينی خون آشام از همان آغاز بر او خشم گرفت چرا که سالها از مجاهدين و مبارزين ايرانی حمايت کرده بود. ديدار عرفات با رهبران مجاهدين و به ويژه  ديدار با رهبر مقاومت آقای مسعود رجوی دل چرکین و کينه توز خمينی را چنان به درد آورد که به از همان آغاز از او رو برگرداند و دفتر های سازمان آزاديبخش فلسطين با هجوم جانوران حزب جمهوری اسلامی بسته شد.

سخنرانی ابو عمار در استوديم ورزشی اهواز يکی از بيادماندنی ترين روزهای زندگی من بود. هزاران نفر در آنجا گرد آمده بودند و يکصدا فرياد می زدند:

يا ابوعمار اهلا بيک

شعب الايرانی لبيک

بسياری از مردم شهر ما بی دريغ آنچه داشتند به پايش ريختند، چيزی که بعدها رژيم آن را مستمسک قرار داد و به طعنه و کينه برای خراب کردن چهره عرفات شايع کردند که او طلاهای ايرانيان را دزديد و رفت.

داستان به وجود آوردن حزب الله در لبنان و فتوای قتل ابوعمار و کارشکنی های آخوندهای ضد بشر در دستيابی به صلح و آرامش در فلسطين خود نياز به بررسی های جداگانه دارد. که در جای ديگر به ان خواهم پرداخت.

ديدن تصوير تابوت مردی که تمامی عمر پر بار خود را به مبارزه و مقاومت حق طلبانه اش پرداخت، اشک در ديده می نشاند. بگذار تا با تمامی عاشقان انقلاب به سوگ او بنشينيم.

ابو عمار تا ابد زنده و جاودان سرفراز و نامدار خواهد ماند. اين شارون ها و خامنه ای ها و خانمی ها هستند که جز به ننگ نامشان را نخواهند آورد.

ياد شهيد قهرمان فلسطين گرامی و راهش پر رهرو.