مهدی سامع

Mehdi_samee@yahoo.com

 www.iran-nabard.com

نبرد خلق شماره 230- یكشنبه اول شهریور 1383 – 22 اوت 2004

 

 

یادداشت سیاسی

 

كدام مهره تداركچی نظام می شود؟

حدود 9 ماه دیگر قرار است یكبار دیگر  نمایشی تحت عنوان «انتخابات ریاست جمهوری اسلامی» برگزار شود. تحلیل این رویداد و گمانه زنی پیرامون آن نمی تواند مجزا از شرایطی كه رژیم ایران در این مرحله در آن قرار گرفته و به ویژه چالشهای منطقه ای و جهانی كه نظام حاكم با آن روبروست مورد بررسی قرار گیرد. 

تا آنجا كه به ولی فقیه نظام بر می گردد، تحولات عراق نقش مهمی در عملكرد او و باندهای خاصی كه در اطاف او گرد آمده اند خواهد داشت. البته عوامل دیگری مثل نتیجه انتخابات آمریكا و

چگونگی برخورد قدرتهای بزرك با پروژه اتمی رژیم نیز در چگونگی انتخاب یك مهره كه سید محمد خاتمی آن را یك «تداركاتچی» تعریف كرده، تاثير خواهند داشت. تا آنجا كه به خامنه ای بر می گردد، مطلوبترین گزینه، یك كوتوله رام است. اگر اوضاع عراق به صورت فعلی باقی بماند، خامنه ای تحت هیچ عنوان به چیزی بیش از مطلوبترین گزینه تن نخواهد داد. رویكرد دوم خردادیها به انتخابات آینده رژیم، رویكردی فرصت طلبانه به منظور حفظ مشاركت حداقلی در قدرت می باشد و برای این از اكنون در جهت داغ كردن تنور انتخابات، تلاش خود را آغاز كرده اند. رویكرد سوم، برخورد مردم با این رویداد است كه از هم اكنون می توان پیش بینی كرد كه با عدم شركت خود این امكان را برای كیهان دروغگوی شریعتمداری فراهم می كنند كه از «حماسه با شكوه» دم زند...

اما اگر سیر رویدادهای منطقه ای و جهانی به صورت مطلوب خامنه ای پیش نرود و به ویژه اگر رژیم در عراق مهار شود در این صورت ما شاهد چالشی سخت در درون نظام و «فرصتی» مهم در بیرون نظام خواهیم بود. بررسی عملكرد دوم خردادیها و نقشه های آنان در پیش كشیدن نام میرحسین موسوی برای استفاده مطلوب از آن فرصت به سود جنبش آزادیخواهانه مردم ایران مهم است. 

در جبهه دوم خرداد، آقایان كروبی، انصاری، محتشمی، موسوی خوینیها و شركا پیش دستی كرده و كاندیدای مطلوب خود را موسوی اعلام كرده اند.

میر حسین موسوی كه هم اکنون رئیس فرهنگستان هنر و عضو همیشه غایب مجمع تشخیص مصلحت نظام می باشد در گذشته به عنوان عضو شورای انقلاب، وزیر امور خارجه، نخست وزیر مورد اعتماد خمینی در دوران جنگ، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و عضو شورای انقلاب فرهنگی فعالیت کرده است. وی در تمام اقدامات سركوبگرانه در دوران 10 ساله اول نظام جمهوری اسلامی، نقش مهم و برجسته ای داشته است. او همچنین از مدافعان فعال صدور ترور و بنیادگرایی اسلامی بوده و با توجه به دفاع سرسختانه او از اقتصاد دولتی، معرفی او از جانب دوم خردادیها كه كارنامه ناز و كرشمه های آنان برای دولتهای غربی بر همگان روشن است، به نظر غیر عقلانی می رسد. گرچه تاكنون حسین موسوی به درخواست دوم خردادیها پاسخ مثبت نداده با این حال می توان تصور كرد كه اگر الزامات مشاركت در قدرت ایجاب كند و اگر سر خامنه ای و ایادی او در عراق به سنگ بخورد، موسوی هم همچون خاتمی می تواند با چند لبخند ملیح و مقداری كلی بافی اندر فواید «جامعه مدنی اسلامی» و البته به مدد رسانه های استعماری كه از خاتمی چهره «نجات بخش» تصویر كردند، گزینه ای اجباری برای ولی فقیه و مهره ای مطلوب برای حفظ كل نظام در مقابل جنبش آزادیخواهانه مردم باشد.

كاندیدای مورد نظر خامنه ای بر اساس آن چه تا كنون در رسانه های دولتی انتشار یافته در مرحله اول علی اکبر ولایتی وزیر سابق امور خارجه و  یا افرادی همچون علی لاریجانی، رئیس سابق صدا و سیما، محمود احمدی نژاد شهردار تهران می باشند.

 

حدس و گمانهایی در مورد حسن روحانی دبیر شورای عالی امنیت و علی اكبر هاشمی رفسنجانی نیز وجود دارد كه با توجه به موقعیت آنان و نقشی كه در مناسبات داخلی رژیم دارند، كاندیدا شدن آنان بسیار بعید به نظر می رسد.

هفته نامه یالثارات، ارگان باندهای فاشیستی انصار حزب الله در شماره روز جمعه 30 مرداد به نقل از ناصر ایمانی كه از تحلیلگران مسائل سیاسی موتلفه اسلامی است می نویسد: «با مطرح کردن آقای هاشمی رفسنجانی می خواهند جناح مقابل را برای آوردن کاندیداهای دیگر به صحنه خلع سلاح کنند چون در جناح مقابل وقتی آقای رفسنجانی به صحنه بیاید برخی از کاندیداها مردد خواهند شد که آیا با وجود آقای هاشمی بیایند یا نیایند.» اخیرا رفسنجانی عدم تمایل خود را برای اجرای نقش «تداركچی» با این جمله كه باید راه را برای جوانان باز كرد اعلام نمود و بنابر این عرصه جدال درونی رژیم تا وقتی میر حسین موسوی عدم تمایل خود را اعلام نكند بر محور او جریان خواهد داشت. تبلیغاتی كه افراد موثر از جبهه دوم خرداد در مورد موسوی به راه انداخته اند نشان می دهد كه تنها گزینه ای كه در شرایط  خاص می تواند خامنه ای را از انتخاب یك كوتوله سیاسی منصرف كند كسی جز موسوی نیست.

بدین منظور  مجمع روحانیون مبارز تصمیم به مذاكره با «فرزند دانشگاهی حضرت امام خمینی (ره) و نخست‌وزیر دوران پرافتخار دفاع مقدس» می گیرد. در این مورد كروبی دبیر كل این مجمع می گوید: «بنا شد بعضی از دوستان معزز از جمله آیت الله موسوی بجنوردی و آیت الله توسلی از سوی مجمع دیداری با مهندس موسوی داشته باشند و یك جلسه هم ایشان به مجمع بیایند كه البته تا الان آیت الله بجنوردی اعلام آمادگی كرده است.»(ایسنا 2 مرداد)

محمدرضا خاتمی، دبیركل جبهه‌ مشاركت می گوید: «میرحسین موسوی برای انتخابات ریاست جمهوری آینده گزینه‌ی بسیار مناسبی است و می‌تواند تحول جدیدی در وضعیت سیاسی ایران ایجاد كرده و باعث وحدت در گروههای دوم خردادی شود.

وی كاندیداتوری میرحسین موسوی را بسیار مناسب دانست و افزود: حزب مشاركت تلاش‌هایی را برای رسیدن به نتیجه‌ی مطلوب در این زمینه انجام داده است، اما همچنان تصمیم بر عهده‌ی آقای موسوی است.»

كیهان شریعتمداری در این مورد بلافاصله واكنش نشان داده و در سرمقاله روز شنبه 3 مرداد خود بدون نام بردن از میرحسین موسوی از هر کس که «آبروئی» دارد خواسته که «نامزد اصلاح طلبان برای انتخابات آینده ریاست جمهوری» نشود.

به نوشته سرمقاله کیهان «اصلاح طلبان که از چشم مردم افتاده اند به دنبال علمدار نیستند بلکه دنبال علم می گردند و به شرکت ورشکسته ای می مانند که مدیر عامل جدید فقط می تواند چراغ های دفتر را روشن کند اما نخواهد توانست چرخهای کارخانه را به گردش آورد.»

به دنبال واکنش کیهان شریعتمداری، جام جم كه یكی دیگر از روزنامه های وابسته به خامنه ای است در شماره روز 6 مرداد نوشت: «وضعیت کشور مانند سال ۷۵ است که مهندس موسوی نشان داد که شرایط برای ورودش در هیات رییس قوه اجرایی کشور مناسب نیست.» جام جم با دست گذاشتن بر تناقضات درون جبهه دوم خرداد علت عدم تمایل موسوی را این می داند كه: «بسیاری از یاران موسوی در کابینه دوران جنگ اکنون یا از او بریده اند و یا در مسیری دیگر جویای اهدافی دیگرند و از نظر برخی کارشناسان، خودداری مهندس موسوی از قبول پیشنهاد نامزدی برای ریاست جمهوری بیش از آن که از روی احساس و یا با انگیزه عافیت طلبی باشد، نشان از واقع بینی سیاسی نخست وزیر سابق کشور دارد، چرا که خاطره روزهای جنگ آن قدر برای میرحسین موسوی گرانقدر و پرارزش است که نمی خواهد به هیچ قیمتی به آن خدشه وارد کند.»

روزنامه های روز چهار شنبه 7 مرداد از حمایت آیت الله طاهری، امام جمعه سابق اصفهان، از نامزدی میرحسین موسوی برای ریاست جمهوری آینده خبر دادند. در همین روز روزنامه شرق در سرمقاله خود نوشت: «ما به موسوی رای می دهیم تا همچنان بتوانیم از رییس جمهور انتقاد کنیم، نه این که این مقام نیز به زمره انتقادناپذیران بپیوندد.»

تیتر سرمقاله هفته نامه یالثارات ارگان انصار حزب الله(شماره جمعه 16 مرداد) در مورد تلاش برای متقاعد کردن میرحسین موسوی چنین است: «طناب پوسیده اصلاح طلبان و میر حسین موسوی» در این سرمقاله نوشته شده كه: «این مجموعه می خواهد با طرح زود هنگام نام موسوی، کاندیدای اصلی خود را پنهان کرده و در زمان مناسب بازی، کارت اصلی خود را رو کند.»

البته میر حسین موسوی گزینه مطلوب برای همه ی جناحهای جبهه دوم خرداد، به ویژه جبهه مشاركت كه به دنبال چهره «خندان» و «غربی» تر است، نیست. خود موسوی هم با شرایطی كه خامنه ای در آن قرار دارد، نمی تواند نقش متحد كننده برای دوم خردادیها داشته باشد. عوامل داخلی در جدالهای درون حكومتی برای دوم خردادیها هیچ راه گشایشی را نشان نمی دهد. مساله اصلی به همان گونه كه در ابتدای این یادداشت گفته شد این است كه آیا سیاستها و برنامه های تجاوزگرانه و توسعه طلبانه خامنه ای در عراق مهار خواهد شد و یا او می تواند از «فرصت» عراق باز هم بهره برداری كند. خامنه ای با توجه به این فرصت است كه در روز چهارشنبه 21 مرداد می گوید: «مهمترین حقیقت این است که جمهوری اسلامی ایران با حرف و سخنی نو که امکان و ضرورت همراه شدن پیشرفت مادی با معنویت است، در قلب جبهه اسلام در مقابل لیبرال دموکراسی قرار گرفته است.»

اگر این نقشه خامنه ای طی 9 ماه آینده پیشرفت بیشتر كند، تداركچی آینده ولایت فقیه كه نام «رئیس جمهوری اسلامی» را یدك می كشد، نه میر حسین موسوی بلكه یك كوتوله سیاسی خواهد بود.

اما اگر فرصت مطلوب ولی فقیه به تهدید تبدیل شود برای مردم فرصت جدیدی به منظور تغیر كل نظام فراهم خواهد شد و در این صورت اگر حسین موسوی در نقش تداركچی نظام باشد، از آن جا كه مساله عمده مردم ایران در شرایط كنونی نه بازی در میز جناحها كه گذار از استبداد مذهبی به یك جمهوری عرفی و دمكراتیك است، بسیار مفتضح تر و بی آبروتر از سید محمد خاتمی خواهد شد.

31 مرداد 1383