بهروز شهرياری

مجاهــدين اشــرف کامتــان شيـريــــن

 

حل معادلات چند مجهولی سياسی از سوی مقاومت ايران ودر پي آن نگرش و تفسيرو تحليلهاو جست و خيزهای اصحاب رياضيات ابتدايی  سياسی در مورد آن، تراژدی کميک تاريخ  معاصر سياسی ايران است.

هنور يکی دو ساعت از پيروزی بزرگ سياسی استراتژيک مقاومت در اشرف سرفراز نگذشته بود که حسب الانتظار "افاضات" و قيل و قال شروع شد و باز نيروی عامل موردی و موضوعی برای ابراز وجود بي وجودان ايجاد کرد.

نقل است که شعور و در اينجا شعور سياسی امريست اکتسابی  که در جريان روزمره ی حل معضلات و تضادهای حاد سياسی آنهم در بحبوحه و در گيری دائمٍ،کسب ميشود، البته مشروط بر اينکه ابژکت ، ظرفيت کسب کردن را  نيزداشته باشد.

.متاسفانه يا خوشبختانه آمپول و قرص و شربتی هم  نيست که آنرا نوش جان  نمود يا بلِعيد تا التيام يافت و به درک امور رسيد و" متاسفانه تر"!، جهان هم ايستا نيست، و"متاسفانه ترتر"!! روزگار هم در دهه پنجاه ، شصت ميلادی متوقف نشده...

حل تضاد در کوران بحرانی ترين نقطه جهان کاريست کارستان که  با نسخه های اورژينال واز پيش آماده وطعام فريز شده که فقط  کافِيست آنرا در ميکروويو بگذاری و تناول نمايی يک" کمی" توفير دارد. بايد در ميانه اش باشی تا طول وعرضش را بفهمی، بايد شب و روز بمباران شوی ، بايِد" ندا" هايت در شعله ی خويش خاکستر شوند "شهين"(1)ها و"حسين"(2) هايت قطعه قطعه شوند تا آنرا کسب کنی. بايد در بيابانهای عراق دودهه زندگی کنی وجگرگوشگانت را در اينطرف آنطرف دنيا از گزند رژيم دور کنی ودر فراقشان در تنهاِِيی خود بگريی ، بايد دلی چون شير داشته باشی وقدی به قامت استواراستقلال ايران زمين ، بايد جدی باشی، بايد شرف سياسی داشته باشی و با تمام وجود به آنچه ميگويی معتقد باشی  بايد.......بايد......و بايد........وبسيار بايدهای ديگر   .

چه بخواهيم چه نخواهيم،چه دوست داشته باشيم چه نداشته باشيم، چه بفهميم چه نففهميم، جهان در موقعيتی جــــــــديــــــــد  است و مجاهدين و مقاومت ايران به تنهايی  با فاصله ای کماٌ وعلی الخصوص کيفاٌ بسيارطولانی از سايرين  در  راس هرگونه تحول در ايران قرار گرفته اند و در واقع  به نوعی خود را در پوزل سياسی منطقه تحميل کرده اند.

 بيان اين نکته نه از موضع تحقير ديگران که از  زاويه تاسف برای تاخير در پيروزی بر خصم ميباشد. چرا که در غير اينصورت راه کوتاه تر خسارت کمتر و خلاصی از ستم  رژيم  و دسترسی به مقصود که همانا اسقلال و آزادی ايران زمين است بسا و بسا "آسان" تر بود. به بيان ديگر هر گونه تعيين تکليف با رژيم در قدوم نهايی از مقاومت ايران عبور ميکند، اين واقعيتی محض و "سرسخت"  است و اين مقا ومت توانسته  خود را و استقلال خود را در منطقه تحميل و تثبيت کند.

هنگاميکه فصل "امتحان" فرا ميرسد،و معادلات چند مجهولی در مقابل و در انتظار راه حل .

 "نوباوگان" و ننرهای سياسی گيج و گول ميشوند و گيج وگولی خود را از ارائه دهنده ی راه حل طلب ميکنند.البته اين رفتار مکانيسم منطقی خودش را داشته وهرگز خلق الساعه بوجود نيامده، ماجرا هم ريشه ی تاريخی_سياسی وهم  شخصی_ فردی دارد بی عملی مزمن و عقب افتادگی تاريخی مبنای اجتماعی آن است و حقد و کينه و حسادت و مزدوری مبنای شخصی آن.

 اگر عقربه ی زمان را بطور فرضی به عقب بر گردانيم و در نقاط تعيين کننده و حساس در بيست و پنج سال گذشته مکثی کوتاه کنيم اين تم واحد را در شکلهای مختلف و البته با يک مضمون و محتوی مشاهده ميکنيم .

مثلا برگرديم به اوائل انقلاب وداستان ارتجاع _ليبرال  يادمان هست "سوپرچپ ها"و راست های سياسی آنموقع چه ميگفتند وچه مارکها ميزدند .بياييم جلوتر در سي خرداد شصت باز بر همين سياق چه جيغ و شيونها که  نکردند و چه اشک تمساحها که نريختند و چه خونخواهيها که از مجاهدين بابت خون ميليشيای مجاهد که توسط  جلاد ريخته شده بود ننمودند،بيايم جلوتر ، در اورسوراوآز و عباس پاسبان و اصغر تيشه را با فيگوراشون همه به ياد داريم…. رفتن به عراق و متعاقب آن تشکيل ارتش آزاديبخش ، ايضاٌ  همين ملودی. يادمان نميرود  که در حماسه فروغ جاويدان چگونه يک شبه عده ای بسان نظاميان واستراتژ ها ی کار کشته ظاهر شدند و چه نصايح و اندرزها اندر ابواب نظامی  و استراتژيک که ندادند ، جالب که همگی  نه دستی در آتش داشتند،سهل است، که هريک هزارها کيلومتر دورتر در کناره ها و"سيتی" های "امپرياليستی" جا خوش کرده بودند.

اين متخصصين مبارزه و کاريکاتورهای چه گوارا (با پوزش از انقلابی بزرگ چه گوارا) هيچگاه در هيچ مقطعی از اين ربع قرن خونبار نه تنها راه حلی چه درست و چه غلط  ارائه ندادند بلکه حتی قادر به سازماندهی عده ای بيش از انگشتان دست نيز نبودند . اشتباه نشود بحث فرد و افراد و تک نمود های فردی که پاکپازانه سر به پای آزادی نهادند و جاودانه شدند نيست،بلکه صحبت بر سر يک جريان مشخص و مادی سياسی است که رژيم را در ابعاد کلان و اجتماعی دچار بحران کند .

معمولا در رقابتهای ورزشی نفر برتر از سوی سايرين مورد تشويق و عنايت و حداقل بيان يک خسته نباشی قرار ميگيرد ، متاسفانه حتی اين روحيه ومروت در ميان "سياسيون" خارجه نشين ما نيست.

اگر مجموعه ی اتفاقات و در گيريهایاين ربع قرن خونين مجاهدين و مقاومت ايران و رژيم را نگاه کنيم

در تمام مقاطع همين ماجرا به انحاء مختلف برقرار بوده و مجاهدين عليرغم درگيری بی وقفه با رژيم ميبايست

تاوان عقب ماندگيها و وازده گيها بقيه را نيز ميپرداختند و در هر مقطع اين "هرکول" های سياسی نظامی      

جفت پا وارد حيطه ای ميشدند که اصولا از درک آن عاجز بودند. و هرجا قضايا سطحش از 1+2=3 فرا تر ميرفت جيغ و شيون شروع ميشد.

تصور کنيد که شاهکار نسبيت اينشتين را در مقابل يک کودک دبستانی بگذارند، فکر ميکنيد او درکی

از آن خواهد داشت؟ آيا راه حلش اين نيست که اين نوباوه حداقل يک ده پانزده سالی سر کلاس بنشيند و نمره قبولی بياورد تا به آن مرحله برسد؟حال اگر اين نوباوه سياسی که ميتواند "جو گندمی" هم باشد شروع به جيغ و داد کند که آی ايهاالناس بياييد خودتان قضاوت کنيد، کدام احمقی ميگويد که حرف E به تنهايی برابر حروف m  و cآنهم با يک عدد 2 بالای سرش است؟ اين توهين به مخاطبين است،اين چه هياهويی است که به پا کردِيد؟ حداقل اگر ميگفتيد E برابر  m است يک حرفی، اگرميگفتيد  E برابر c است ميگفتيم جهنم قبول ، چون  بالاخره  همشان جزء حروفند، ولی نه اينکه برابر هردوتاش با يک 2 بالاش،بس کنيد تا کی ميخواهيد اين اراجيف رابه اسم پيروزی به مردم قالب کنيد، اين يعنی اسارت، اين يعنی توبه نامه، اين يعنی حدر دادن خون شهدا، اين يعنی سرافکندگی، تسليت برشما ، خودتان را مسخره کرده ايد؟وووووووو.............

خوب ، شما چه جوابی خواهيد داد؟ اصلا شما جز گزيدن انگشت حيرت به دندان کاری وعکس العملی ازتان بر ميايد؟ آيا نخواهيد گفت

" دوچيز تيره ی عقل است دم فرو بستن       به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی"

رک و راست ، ماجرا اينست،و از نظر نگارنده مجاهدين اشتباه هولناکی کرده ا ند، آنها يک گناه بزرگ و غير قابل بخشش مرتکب شده ا ند، آنهم مبارزه تمام عيار عليه آخوندهای هست و نيست بر باد ده ايران و ايرانی.

اگر آنها از روز اول مثل بچه آدم آرام ميگرفتند و وارد اين مبارزه نميشدند اصلا اين حرفها پيش نمی آمد و

تمام "هرکول" های سياسی در خارجه به تعادل ميرسيدند و آرام ميگرفتند .

 

واقعاٌ چه حال و صفايی داره وقتی آدم در سواحل آفتابی ينگه دنيا لم بده وهمزمان با شکسته  نفسی و تواضع انقلابی! مسئوليت و رهبری تئوری و عملی و سياسی و نظامی واستراتژيک پرولتاريای ايران ودر اوقات اضافه جهان را به عهده بگيره . بقول هموطنان کرمانشاهی،" کٍٍره چنی خوش  ميذشت".

مجاهدين اما با عينيت بخشيدن به  "هيهات مناالذله"بر اساس سنت مبارزاتی وآرمانی خود راه مقاومت در پيش گرفتند.و پشت مردم ايران را خالی نگذاشتند.

تاريخ ايران زمين نام مسعود و فرزندان نسل به خون تطهير شده ی او را و قهرمانان شرف ايران و ايرانی

در اشرف مقاوم را بر تارک خود خواهد نشاند و از آنها به نيکی و نيکنامی ياد خواهد نمود.

پيروزی بزرگ و استراتژيک شما   در" شطرنج"بغرنج منطقه  و ضربه ی کاری  بر استراتژی  رژيم ، بر

شما مجاهدين "اشرف"وسکاندار بی بديلتان مبارک باد.

با چشمانی اشکبار از شوق و قلبی مالامال از غرور وعزت وشرف ايرانی در شادی خود ما را هم شريک

بدانيد. 

 

 

                                                                                                     بهروز شهرياری

                                                                                                    27 ژوئيه 2004

---

(1)_مجاهد شهيد شهين حاتمی که در جريان بمباران اشرف   قطعه قطعه شد

(2)_مجاهد شهِيد حسين مشارزاده محرابی  بعد از بيش از سه دهه مبارزه ی حرفه ای در جريان

بمباران اشرف به شهادت رسيد