حميد نصيري(ح.اختر)

hmakhtar_35@hotmail.com

رستاخيزِ پيروزيها

 

ابعاد و پيامدهاي پيروزي عظيم و به عقيده من رستاخيز پيروزيها, فكر نمي كنم براي اهل سياست نا پيدا باشد. قبل و بيش از هركس نيز آخوندها معناي آنرا مي فهمند و به همين دليل جا دارد «عمامه به زمين بكوبند».  زيرا, تا آنجا كه به دشمن ضدبشري و هم پيمانان و مزدورانش بر مي گردد قرار بود كه جسدهاي مجاهدين را با بلدوزر در عراق, زير خروارها خاك مدفون كنند, يا كت بسته به ديكتاتوري آخوندي مسترد شده و در اوين و قزل حصار دسته دسته به زير شكنجه و دار و تيرباران تمام شان كنند, اما, يكبار ديگر پيشاني رژيم ضدبشري به سنگ خورد.

 

 اپوزيسيوني كه با يك نظام اهريمني چنگ در چنگ است و همه مي دانستند اعضاي آن در خارج از مرزهاي ميهن حتي چاقو هم با خود حمل نمي كنند, وقتي پايگاههاي نظامي اش در عراق و دفاتر سياسي آن در خارج مورد هجوم وحشيانه قرار بگيرد, نفس كشيدن آن را بايد در عداد «معجزه» تلقي كرد چه برسد به اينكه در موقعيت كنوني قرار بگيرد. عبور پيروزمند از تحولات بنيان كني كه تمام منطقه را تحت تأثير و در معرض دگرگوني بنيادين قرار داده و از قضا مقاومت ايران هيچ نقش و نفعي در ايجاد آن نداشت اما, در آستانه قرباني شدن زدو بندهاي كثيف و نابودي فيزيكي تماميت خود قرار گرفت, موضوعي نيست كه بشود با چند مقاله حق مطلب را ادا كرد.  هيچ ترديدي نيست كه  يورش وحشيانه پليس فرانسه در هفده ژوئن سال گذشته به دفتر مركزي شوراي ملي مقاومت و محل اقامت رئيس جمهور برگزيده مقاومت, متأثر از تحولات عراق و بوي كبابي بود كه دولتمردان فرانسه را از خود بيخود كرد تا به چنين عمل نابخردانه اي دست يازند. بگذريم تا آنجايي كه به رژيم آخوندي بر مي گشت حاضر بود همه هست و نيست مملكت و منابع سرشار گاز و نفت را خانئانه در اختيار طرف معامله هاي خود قرار دهد تا دل آنها را براي حمله به مقاومت بدست آورد...

اگر امروز مقاومت و پشتيبانانش, گردن فراز و سربلند در همه صحنه هاي پيكار, گامِ  خود را برگلوگاه دشمن ضد بشري فشرده اند, بدون اينكه حتي يك وجب خاكي باشد كه در آن از تعرض مصون مانده باشند, نبايد موجب فراموشي ابعاد آن هدف نفس گيري شود كه در آن توطئه استعماري- ارتجاعي نهفته بود. كوچكترين انتظار پس از چنين ضربه هايي  اين است كه نيروي ضربه ديده نه اينكه پوست بياندازد, بلكه استخوان خوردكند. دگرگوني هاي جوهري در ابعاد سياسي, استراتژيك و بالمال تشكيلاتي كمترين نتيجة  چنين ضربات بنيان كني است. چه كسي نمي داند, تا آنجا كه به خيزِ آن توطئه و دست اندركاران داخلي و بيروني آن برمي گشت, هيچ كم نگذاشتند. ترديد نبايد كرد كه همه راههاي مجادله و معامله پيموده شده و اگر به نتيجه مطلوب آخوندها ختم نگرديد, تنها و تنها به درايت و هوشياري فوق العاده رهبري مقاومت و پايبندي و پايداري پرشكوه تك تك رزم آوران ارتش آزادي بر آرمان و اصولشان بود كه چشم فتنه را كور كرد. بياد آوريد بمباران سهمگين و پياپي انگليسي ها و آمريكاهايي ها را كه هيچ كدام از قرارگاههاي ارتش آزاديبخش را بي نصيب نگذاشتند. بياد آوريد چغانه آخوندهاي دژخيم و مزدورانش را كه دم به دم از پايان كار مجاهدين حرف مي زدند و كيسه دوخته بودند كه دسته دسته مجاهدين را تحويل بگيرند. بياد آوريد, اظهارات آن سفير اروپايي را در تهران كه براي چنگ زدن و غارت هرچه بيشتر منابع و منافع ملت ايران به آخوندها وعده استرداد مجاهدين را مي داد. بياد آوريد گفتگوهاي ژنو ميان هيأت رژيم و مقامامت آمريكايي را. بياد آوريد, اطلاعيه آخوند حكيم را كه ضرب الاجل اخراج يا استرداد مجاهدين را تعيين كرده بود. به راستي كدام جنبشي را در تاريخ معاصر مي توان سراغ گرفت كه در معرض چنين توفانهاي ويرانگري قرار بگيرد؟ كافي است تنها سال گذشته همين ايام را بخاطر بياوريم, تقريبا هيچ كورسوي اميدبخشي در تاريكي كه از هرسو سايه افكنده بود, نمي درخشيد. اپوزيسيونِ وحشي ترين رژيم كنوني روي زمين, در وضعيتي گرفتار آمده بود و شرايط چنان مي نمود كه مرور زمان تنها چنگ و دندان ديكتاتوريِ هار را تيزتر مي كرد و آماده بلعيدن مي نمود. مهره هاي شطرنج بر حسب اتفاق يا حساب شده, طوري كنار هم قرار گرفته بودند كه هر حركتي تنها «مات» را رقم مي زد. حتي دلسوزترين حاميان و پشتيبانان مقاومت نيز در شرايطي قرار گرفته بودند كه جرأت ابراز حمايت نداشتند و تنها غم و نگراني خود را در سينه هايشان مي ريختند.

 

به رسميت شناختن موقعيت مجاهدين و ارتش آزاديبخش طبق كنوانسيون چهارم ژنو توسط نيروهاي ائتلاف همان هدفي بود كه از آغاز كارزار از سوي اردوي مقاومت براي به سنگ كوبيدن پيشاني دشمن ضدبشري مد نظر قرار داشت. در كنفرانسهايي كه حقوق دانان بين المللي چه در پاريس و برلن و چه در لندن و ژنو برگزار كردند بر همين حق تأكيد مي كردند.

 

در مورد كنوانسيون چهارم ژنو بلحاظ حقوق بين المللي حقوق دانان و در مورد ابعاد سياسي آن مسئولان مقاومت طبعاً سخن خواهند گفت. به عنوان عضو كوچكي از اين مقاومت همه هواداران و پشتيبانان مقاومت توصيه مي كنم با دقت هرچه بيشتر اين موافقنامه را بخوانند. متني است بسيار پيچيده و در عين حال ديپلماتيك. آنچه به دولت آمريكا بر مي گشت, به رسميت شناختن اين حق بود, زيرا كه كشور عراق تحت اشغال آمريكا و نيروهاي ائتلاف قرار داشت و از اين پس اين به صليب سرخ و كمسيارياي عالي پناهندگي بر مي گردد كه موضوع را دنبال كنند. مسئوليت دولت آمريكا تنها حفاظت فيزيكي از قرارگاه اشرف است. چراكه در شرايط كنوني نيروهاي رزمنده در قرارگاه اشرف فاقد سلاح هستند و دولت عراق نيز از توانايي حفاظت برخوردار نيست, پس بالمال مسئوليت به عهده آمريكا و متحدين آن قرار مي گيرد.   

 

اما شايد براي برخي پشتيبانان و غمخواران مقاومت اين سوال پيش بيايد كه تكليف سلاح رزمندگان مجاهد و ارتش آزاديبخش چه مي شود؟ آيا دوباره به سلاحها و تجهيزات خود دست پيدا مي كنند ياخير؟ فعاليت آنها چگونه خواهد بود؟ و از اين قبيل سوالات كه قطعا هرچه زمان بگذرد چشم انداز روشنتري را در افق ديد قرار خواهد داد. همچنانكه گفتگو و اظهارات آيندة مسئولان مقاومت مي تواند پاسخگوي اين سوالات و ابهامات باشد. اما به عقيده نگارنده حتي اگر هيچ يك از موارد فوق هم تحصيل نگردد باز پيروزي بزرگ از آن مقاومت بوده و هست و موقعيت مقاومت را براي خيز بعدي تثبيت مي كند. چرا كه بايد توجه داشت نبرد مسلحانه به ذات مبارزه مردم ايران با رژيم ضدبشري آخوندي بر مي گردد. ديكتاتوري مذهبي از سي خرداد سال 60 هيچ راه مسالمت آميزي باقي نگذاشت. لذا بلحاظ منطقي هيچ كس نمي تواند آن را نفي كند. سرنوشت كساني كه از آن رويگرداني كردند را ديديم. پس براي رزمنده اي كه راهي جز مبارزه مسلحانه باقي نمانده و به آن تا بن استخوان اعتقاد دارد, دستيابي به سلاح كه كار چندان مشكلي نيست. به قول دوست و همرزمم آقاي يغمايي سلاح بي رزمنده هيچ خطري ندارد, اما رزمنده بي سلاح همواره خطرناك است. يك مثال و تجربه به آزمايش گذاشته شده را بخاطر بياورم. مگر همين رزمندگان كه از خاك ميهن گذشتند و پايگاههاي مقاومت در عراق رسيدند سلاح داشتند؟ مگر زماني كه در خاك عراق مستقر شدند سلاح داشتند؟ مگر تا قبل از عمليات چلچراغ به توپ و تانك و تجهيزات زرهي مسلح بودند؟ نه, هيچكدام, اما ديديم كه همه اينها به مرور زمان يا به سرعت زمان حاصل شد.  از ياد نبريم كه هميشه بخشي از يا تمام سلاح رزمندة مقاومت در دست دشمن اوست كه در موقعيت مناسب به چنگ مي آورد. براي دستيابي تنها به زمان و موقعيت نياز است و بس. همه نگراني دشمن ضدبشري نيز از همين ناحيه است.

 

اين به اين معني نيست كه همه چيز تمام شده است و هيچ تهديدي متوجه رزمندگان مقاومت نيست. بي شك دشمني كه خيز برداشته بود تا كار مقاومت را يكسره كند, اما الان همه آرزوهايش را برباد رفته مي بيند, آرام نخواهد نشست. با هزار دسيسه و نيرنگ و مانند هميشه با ديپلماسي رشوه و وطن فروشي, با اعزام مزدورانش براي ضربه زدن به رزمندگان, و ....دست بكار خواهد شد. اما آنچه كه مهم است و تا اندازه اي مي توان گفت تثبيت گرديد, يك تحول كيفي در معادله مقاومت ايران, عراق و رژيم آخوندي به سود مقاومت است. همه عوامل ذيربط در تحولات عراق پي برده اند كه با وجود رژيم آخوندي نه تنها عراق كه كل منطقه روي صلح و ثبات و دموكراسي را نخواهد ديد. تا آنجا كه به ملت و منافع ملي ايران نيز بر مي گردد, مهمترين تهديد منطقه كماكان بنيادگرايي و حكومت ضدبشري آخوندي است. و تا آنجايي هم كه به مبارزه مشروع و عادلانه خلق قهرمان ايران بر مي گردد, هيچ تحول بنيادين در ايران كه هدفش استقرار دموكراسي باشد, بدون حضور مجاهدين راه به جايي نخواهد برد. شطرنج سياسي ايران بدون حضور مقاومت و در رأس آن مجاهدين, يكطرفه و تماما خانه هاي سياه خواهد بود.

 

بنابراين بگذاريد سرگردانان فلسفة احتضار و همانهايي كه با ديدن سلاح, جايشان را تر مي كنند با كر هماهنگ حاج آقا يونسي رزمندگان ارتش آزادي را به لقب «سابق» بنامند. اين دردي از آخوندها و مزدورانش حل نمي كند. سرنوشت محتوم رژيم ضدبشري سرنگوني است, اكنون اين مقاومت است كه گام قدرتمندش را بر گلوگاه دشمن ضدبشري بيشتر و بيشتر خواهد فشرد.پس حق دارند بخاطر اين فرجام سياه, آخوندها عمامه به زمين بكوبند و مزدورانش سُم.