جمشید پیمان

 

میـتـــــو ا ن و بــایـــــــد *

 

گفتی که : می توانم و با ید .

در وا ژه ی امید که گل د اد بر لبت،

در رفعت نگاه تو خواندم که : می تو ا ن.

 

گفتی که: می توانم و باید .

در همنوائی ی دل تو با امید خلق،

 در شعله های سرکش خشمت

آ ندم که می گرفت دامن دشمن-

...

در پویه های خیزش مردم،

بر صخره های عزم تو خواندم که:

                              می تو ان.

گفتی که : می توانم و باید.

در لحظه ای که هزاران ستاره سوخت،

در واژه های دل که فرو ریخت بر زمین،

در استقامتی که برآمد ز تیره خاک،

در جوشش صدای تو خواندم که:

                               می توان.

---

*آوای بیداری و امید مریم رجوی در

   شب سیاه و ساکت حاکمیت آخوندی .