ايالات متحده ايران را به بغداد دعوت نکرده است

ريچارد باوچر سخنگوی وزارت خارجه آمريکا در جلسه مطبوعاتی ظهر چهارشنبه 14 آوريل به سوالات خبرنگاران پاسخ داد. آنچه در زير می آيد متن سخنان وی در پاسخ به سوالات خبرنگاران درباره ايران است:

س: بسيار خوب. درباره مساله ايران مى توان گفت که به نظر مى رسد خرازی، وزير امور خارجه اين کشور بر اين باور است که ايالات متحده از ايرانيان براى ميانجى گرى در اختلافات نجف و مذاکره با الصدر به طور رسمى تقاضا کرده است.
آيا باور او صحيح است؟ در صورت صحت يا عدم صحت اين گفته، درباره اين واقعيت که ايرانيان هم اکنون گروهى به عراق اعزام کرده اند چه مى گوييد؟

آقاى باوچر: خوب، من به چند نکته اشاره مى کنم. اول آن که ايالات متحده، مقامات ايرانى را به اين منظور يا به هر منظور ديگرى به بغداد دعوت نکرده است. در پاسخ به سوال کلى درباره اظهاراتى که شنيده ام مى توانم بگويم که ما براى ايران نيز، مانند تمام همسايه هاى عراق، روشن کرده ايم که آن کشور مى تواند نقشى کمک کننده داشته باشد، با عمل کردى مثبت در ايجاد آرامش سهيم شود، به عراق کمک کند تا در اول ژوييه به تحولى پابرجا دست يابد و در بازسازى همسايه اى باثبات، مردم سالار و آرام، نقش داشته باشد.

ما نگران نقش ايران بوده ايم و اين مساله اى است که از نزديک دنبال مى کنيم...

س: بسيار خوب، اگر شما ايرانيان را به اين منظور به عراق دعوت نکرديد آيا به منظور ديگرى اين کار را انجام داديد؟

آقاى باوچر: خير، من بخشى را به جمله ام اضافه کردم. ما از مقامات ايرانى دعوت نکرديم به عراق بيايند، تمام.

س: بله، بسيار خوب، اما –

س: از شما دعوت به عمل مى آيد. آيا شما از آن ها خواستيد که از تواناييشان براى کمک به شرايط استفاده کنند؟

آقاى باوچر: ما يعنى ايالات متحده از ايرانيان نخواستيم براى اين کار به بغداد بروند.

س: من مايل به حذف "رفتن به بغداد" از –

آقاى باوچر: ما براى ايران نيز مانند ساير همسايگان روشن کرديم که تمام کشورها بايد نقش کمک کننده اى در تثبيت شرايط داشته باشند، تمام تواناييشان را در اين ارتباط به کار گيرند و از هرگونه دخالت يا کنشى که احتمال بروز تنش را افزايش دهد بپرهيزند. مى توانم بگويم که اين نکته از ابتدا براى ايران روشن شده است، و اخيرا نيزهمينطور.

س: بسيار خوب. از بحث دعوت که بگذريم، درباره فرستادن هياتى از وزارت امور خارجه که در ظاهر براى کاهش تنش صورت گرفته است چه مى گوييد؟

آقاى باوچر: من فکر مى کنم که هيچ نظر خاصى درباره هيئت نمايندگی خاصى ندارم. آن چه مى توانم در کل بگويم اين است که ما فعاليت هاى ايرانيان و نقش آن ها را زير نظر داريم و مايليم که اين نقش همان گونه که به ايران و ساير کشورها گفته ايم سازنده باشد.

س: بسيار خوب. آيا اين نکته مثبتى است يا خير؟ اشاره ام به گفته تان درباره پرهيز از هرگونه دخالت است. اين عمل به طور حتم مى تواند دخالت (نامفهوم) تلقى شود.

آقاى باوچر: جواب به هيئت نمايندگی مربوط نمى شود، به آن چه آنان انجام مى دهند -- در صورتى که کارى انجام دهند -- ربط پيدا مى کند. اگر آنان به تثبيت شرايط کمک کنند، عمل کردشان مثبت است. در غير اين صورت عمل کرد آنان مثبت تلقى نخواهد شد.

س: آيا بدون آن که از آنان براى حضور در بغداد دعوت به عمل آوريد، از ايشان خواستيد تا در تنش هاى جارى شيعه ها کمک و ميانجى گرى کنند؟ منظورم اين است که آيا از آنان به طور مشخص و بيش از آن چه از ساير همسايه گان خواسته بوديد براى آرام سازى تنش ها تقاضاى کمک کرديد؟

آقاى باوچر: خير.

س: خوب، آيا مى توان تصور کرد که اين سفر، سفرى مثبت باشد؟ شما گفتيد تنها در صورتى مى تواند مثبت باشد که به نجات جان ها کمک کند، اما نسبت به نيات آن ها تعصبى نداريد تا زمانى که ببينيد ...

آقاى باوچر: من فکر نمى کنم هنوزبه اندازه کافى به نيات آن ها، و آن چه انجام خواهند داد، واقف باشم تا آن را به گونه اى توصيف کنم.

س: مى توانيد بگوييد آخرين بارى که به ايران تفهيم کرديد لازم است نقشى کمک کننده و سازنده ايفا کند کى بود؟

آقاى باوچر: همان طور که مى دانيد ما به هنگام نياز، کانال هاى گوناگونى براى برقرارى ارتباط با ايران داريم و اين را روشن کرده ايم که در مواردى عملى – مواردى که براى ما حائز اهميتند – خواهان برقرارى اين ارتباط هستيم. ما همواره اين نکته را روشن کرده ايم. فکر مى کنم به جاى پيام هاى ويژه يا زمانى خاص بهتر است تنها بگويم که همواره اين کار را کرده ايم و حتى به تازگى نيزاين کار را بيان کرده ايم.

س: خوب، قبول. و به تازگى هم؟

آقاى باوچر: بله.

س: مى دانم به من خواهيد گفت که از خود او سئوال کنم. اما از آن جا که در تهران نيستم نمى توانم از خرازی، وزير خارجه، بپرسم. آيا به نظر شما آن چه او امروز مطرح کرد به اخيرترين پيام شما به ايران مبنى بر لزوم ايفاى نقشى کمک کننده باز مى گردد؟

آقاى باوچر: واقعا نمى دانم. اصلا نمى دانم به چه اشاره داشت.

س: آيا شنيده ايد که مقتدا الصدر بدون آن که ايالات متحده از او تقاضاى مذاکره مستقيم کند، گفته است که شروط از پيش تعيين شده اش را براى مذاکره با آمريکا کنار مى گذارد؟ عکس العمل شما به اين گفته چيست و آيا اين مسئله راه گشا خواهد بود؟

آقاى باوچر: بله، به نوعى همان است که شما گفتيد. ما، همان طور که مى دانيد، قبل از هر چيز، از نظرچگونگى حل وضعيت موجود، اينگونه تصميمات از قبيل اينکه با چه کسانی مذاکره شود و غيره بايد بوسيله کسانی که در عراق هستند گرفته شود و آنها هستند که به اين موضوع رسيدگی می کنند. بنابراين من نمی توانم درباره تصميمی خاص و يا انجام يا عدم انجام مذاکرات يا چيزی بينابين به شما اطلاعاتی بدهم.

اما سياست آمريکا بر اين بوده است که ما کاملا مايل هستيم بدنبال راه حلهای صلح آميز برای مشکلات در نجف بگرديم و از تنشها بکاهيم. ما همواره روشن کرده ايم که آقای الصدر بايد در مقابل عدالت عراقی پاسخگو باشد چرا که يک حکم بازداشت جنايی عراق يا اتهام جنايی عليه او وجود دارد. دوم اينکه همانطور که در قانون اداری دولت انتقالی توضيح داده شده است، گروه های ميليشيا بايد منحل شوند. و سوم اينکه دولت بايد اعاده شود، دولت شرعی بايد اعاده شود و اموال دولتی بايد بازگردانده شود. آنها بايد به ايستگاه های پليس برگردند و بتوانند در آن شهر و ديگر شهرها در عراق به کار مشروغ دولت بپردازند.

س: آيا شما فکر نمى کنيد که در صورت وقوع گفته رييس جمهور درباره تعقيب صدر توسط ايالات متحده يا نيروهاى ائتلافى و دست گيرى يا اعدام او، ايرانيان احتمالا تا حدودى تحت تاثير قرار گيرند؟

آقاى باوچر: من براى پاسخ به اين سوال بايد مهارت سياسی ويژه اى داشته باشم که فکر مى کنم ندارم. در جامعه شيعيان، عناصرى گوناگون وجود دارد. برخى از آن ها به شدت با ايران در ارتباطند، برخى ديگر مخالف آنان هستند. عده اى غير مذهبى و ديگران مذهبى اند و بعضى ... متوجه هستيد که، مردم بسيار متفاوتى در اين جامعه وجود دارند. چنان که شما اشاره مى کنيد، تنها يک جبهه وجود ندارد. اما من نمى خواهم حدس بزنم که نتيجه اين رويداد ها چه خواهد بود.